Punjabi PSSSB Practice 19

ਸੜਕਾਂ ਨੂੰ ੬-ਮਾਰਗੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵੱਢੇ ਜਾ ਰਹੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ੨੦੨੫ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੁਝਾਅ ਜਗਾਇਆ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਹਰ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ੧-੨ ਵਿਰਾਸਤੀ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਝੁੰਡ ਨਾ ਲਗਾਈਏ? ਚੌਕਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਹੜਾਂ ਵਾਲਾ ਚੌਕ, ਪਿੱਪਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੌਕ, ਨਿੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਚੌਕ, ਸ਼ਰੀਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਚੌਕ, ਸ਼ਹਿਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਚੌਕ, ਧਰੇਕਾਂ ਵਾਲਾ ਚੌਕ, ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੌਕ। ਇਹ ੫-੭ ਨਾਮ ਰਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੱਸਣਾ ਅਤੇ ਸਮਝਣਾ ਸੌਖਾ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਮੇਰਾ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ ੨੦੨੪-੨੦੨੫ ਵਿੱਚ ਬਣ ਰਹੀ ਬਠਿੰਡਾ-ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ੪-ਮਾਰਗੀ ਸੜਕ ਹੈ। ਸੜਕ ਕੰਢੇ ੧੦੦ ਵੰਨ-ਸੁਵੰਨੇ ਰੁੱਖ ਧੂੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ੧੦੦ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸੂਲਪੁਰ ਦੇ ਬੋਹੜ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਹਿਰ ਕੰਢੇ ਕੁਦਰਤੀ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਵਜੋਂ ਸੀ। ਇਸ ਨੇ ੫੦ ਸਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਸਕੂਨ ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਦਿੱਤੀ। ੨੦੨੪ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਦੇ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਮਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਜਿਵੇਂ ੧੦ ਕੌਮਾਂ ਦੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਜਾਂ ਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਕਵਿਤਾ "ਆਓ ਨੱਚੀਏ" ਦਾ ਨ੍ਰਿਤ ਗਾਨ ਸਨ। ਸੜਕਾਂ ਕੰਢੇ ਵੀਰਾਨੀ ਦੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦਗਾਰ ਉਸਾਰਨ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆਇਆ। ਜੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਮਹਿੰਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨਗਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜਾਂ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਥਲ ਨੇੜੇ ੧ ਵਿਰਾਸਤੀ ਪਾਰਕ ਬਣਾਓ। ਇਸ ਵਿੱਚ ੨੦ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ-ਟਾਹਲੀਆਂ, ਕਿੱਕਰਾਂ, ਡੇਕ, ਸਿੰਮਲ, ਕਰੀਰ, ਪਿਲਕਣ, ਜਾਮਣ, ਇਮਲੀ, ਫਰਵਾਂਹ, ਆੜੂ, ਲਸੂੜੇ, ਫਗੂੜੇ-ਅਤੇ ਜੜ੍ਹੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਹੋਣ। ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ੧ ਟਿੰਡਾਂ ਵਾਲਾ ਖੂਹ ਅਤੇ ਹਰ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ੧ ਗੋਲ ਪੱਥਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਲੋਕ-ਗੀਤ, ਮੁਹਾਵਰਾ ਜਾਂ ਕਾਵਿ-ਟੋਟਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ "ਕੌੜੀ ਨਿੰਮ ਨੂੰ ਪਸਾਤੇ ਲਗਦੇ, ਜਿਥੋਂ ਦੀ ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਲੰਘਦਾ"। ਅਜੋਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ੧੦੦% ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ, ਨੈਤਿਕਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਦਾ ਜੀਵਨ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ੫੦% ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਨਹੀਂ! ਸਮਾਜ ਨੂੰ ੫ ਉਪਾਅ ਅਪਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ: ਵਿਰਾਸਤੀ ਪਾਰਕ ਬਣਾਉਣਾ, ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਤਾਵਰਨ ਸਿੱਖਿਆ, ੧੦ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਮੁਹਿੰਮਾਂ, ਸੜਕਾਂ ਕੰਢੇ ੧੦੦੦ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਨਾੜ ਜਲਾਉਣ 'ਤੇ ਰੋਕ। ੨੦੩੦ ਤੱਕ ੧ ਮਿਲੀਅਨ ਰੁੱਖ ਲਗਾਓ! ਕੀ ਅਸੀਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦੇ?