Punjabi PSSSB Practice 18

ਪੰਜ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨ ਨਵਾਜ਼ੀ ਦਾ ੧੦੦% ਕੋਈ ਸਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ੨੦-੨੫ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਜ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਰੱਬ ਵਸਦਾ ਹੋਵੇ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਤਖਤੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਕੀ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਮੁੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅੱਗੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹ-ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ੩-੪ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸੱਦਾ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ੫ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਨਵਾਜ਼ੀ ਦਾ ਚਾਅ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮੈਂਬਰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਮਹਿਮਾਨ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਹਾਸੇ-ਠੱਠੇ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਰ ਰਾਤ ਤੱਕ ੨-੩ ਘੰਟੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਰਨ ਸਮੇਂ ੧-੨ ਮੈਂਬਰ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਤੱਕ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਕੀ ਇਹ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅੱਜ ਵੀ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ? ਨਹੀਂ! ਅੱਜ ਮਨੁੱਖ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਫੋਨ ਕਰਨ ਦਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣਾ ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪੈਸੇ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ੧੦੦% ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਨਾਲ ਤੋਲਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹ ਦੀ ਘੁੱਟ ਦੇ ਕੇ ਟੀ.ਵੀ. ਦਾ ਰਿਮੋਟ ਫੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਰੂਫ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਇਹ ਮਹਿਮਾਨ ਨਵਾਜ਼ੀ ਹੈ? ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਨਿੱਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ੫-੧੦ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ, ਦੋਸਤਾਂ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਕੀ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ? ਸਮਾਜ ਨੂੰ ੪ ਮੁੱਖ ਉਪਾਅ ਅਪਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ: ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਮੁੜ ਸਥਾਪਨਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਵਧਾਉਣਾ, ਸਮਾਜਿਕ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਸਮਾਂ ਕੱਢਣਾ, ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ। ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ੫ਵੀਂ ਤੋਂ ੧੨ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੱਕ ਨੈਤਿਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਸਮਾਜਿਕ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ੧੦ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਚਲਾਓ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨ ਨਵਾਜ਼ੀ ਮੁੜ ਜਗਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ?